Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2009
Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009
Μην πεις ποτέ...
Μην πεις ποτέ, σε μια στιγμή
μπορεί να σου αλλάξει η ζωή
πετάς στα σύννεφα σαν όνειρα
που απρόσμενα σου βγαίνει
αληθινό να κάνεις πάντα αυτό που θες
να ζεις τη κάθε σου στιγμή
και ας μαζεύεις ένα προς ένα
τα κομμάτιατης ζωής
που σκότωσες χωρίς ενοχές
αργοπεθαίνει....

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα. Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.
Pablo Neruda
Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2009
Αύριο πάλι....
Βουτάω το δάκτυλο στη μπογιά της μέρας
και σ' ένα κομμάτι σκοταδιού
ζωγραφίζω τη μορφή σου.
Δυο δακτυλίθρες θάλασσα
ρίχνω στη θέση των ματιών
Φτιαρίζω το πρόσωπό σου
Με βιολέτες βάφω τα χείλη σου
τη Δύση περνάω στα μαλλιά σου
στο χρώμα
που τα βουνά πιάνουν τ' απόσκια
Λαξεύω τη σιωπή με το τραγούδι μου
Στων στοίχων σου τα μονοπάτια περπατώ
Η αγάπη σου μούλεγες είναι ατελείωτη.
Ξημερώνει
Μαζεύω τα σύνεργα της τέχνης μου
Αύριο πάλι...
Α. Διαμαντής
Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2009
Τεστ φιλίας....
Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2009
Μια χαμογελαστή καλημέρα...
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2009
Έλα..ξεκίνα..πάμε να πούμε καλημέρα τη ζωή!
Σε πήρα από το χέρι και περπατήσαμε στους δρόμους, μέσα στο κρύο και στη βροχή.
Δεν κάναμε τίποτα σπουδαίο.
Δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα του κόσμου.
Κρατιόμαστε χέρι, χέρι, λέγαμε ότι μας ερχόταν στο κεφάλι και γελούσαμε.
Δε σου είπα πόσο είχα ανάγκη εκείνη την ημέρα να σε δω.
Πως δεν άντεχα να κουβαλήσω ως το βράδυ
την ψυχή μου.
Δεν σου είπα πόσο μου είχες λείψει.
Α, Παπαδάκη
Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)