Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2009

Έλα..ξεκίνα..πάμε να πούμε καλημέρα τη ζωή!

Θυμάσαι ένα χειμωνιάτικο πρωινό, που ήρθα και σε ξύπνησα χωρίς να με περιμένεις;
Σε πήρα από το χέρι και περπατήσαμε στους δρόμους, μέσα στο κρύο και στη βροχή.
Δεν κάναμε τίποτα σπουδαίο.
Δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα του κόσμου.
Κρατιόμαστε χέρι, χέρι, λέγαμε ότι μας ερχόταν στο κεφάλι και γελούσαμε.
Δε σου είπα πόσο είχα ανάγκη εκείνη την ημέρα να σε δω.
Πως δεν άντεχα να κουβαλήσω ως το βράδυ
την ψυχή μου.
Δεν σου είπα πόσο μου είχες λείψει.
Α, Παπαδάκη

7 σχόλια:

  1. Υπέροχη η Αλκυόνη....
    Υπέροχο κείμενο.....
    Υπέροχη σελίδα....
    Καλό μεσημέρι Αναστασία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να είσαι καλά Ευάκι μου...
    Καλό απόγευμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ.ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ.ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητή μου Αναστασία
    Όταν προηγείται το
    "Δεν σου είπα πόσο....."
    Τότε αναγκαστικά θα καταλήξουμε στο:
    "Θυμάσαι εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ..."
    ¨Ελπίζω να μην επαναλήφθηκε η να μην επαναληφθεί.
    Ευχαριστώ πολύ για τη "Μαρία Έλενα" είχα να την ακούσω από τα φοιτητικά μου χρόνια.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κύριε Ζήση ανάθεμά με αν κατάλαβα κάτι...Από ένα σημείο κι ύστερα έχασα την μπάλα...

    ¨"Ελπίζω να μην επαναλήφθηκε η να μην επαναληφθεί"
    Δυο λόγια πάνω σ' αυτό σας παρακαλώ...Έτσι για να δω...να καταλάβω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε και ευχαριστώ για το σχόλιό σας!