Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

Τα σμαραγδιά φεγγάρια...


Μια ζωή θυμάμαι τον εαυτό μου να φτιάχνει στέκια και καταφύγια για την ψυχή μου .

Κι εκεί που είναι όλα έτοιμα κι έχω αρχίσει να βολεύομαι ,

εκεί που είναι τα πάντα τακτοποιημένα και κάθομαι λίγο να ξεκουραστώ και να κάμω τσιγαράκι ,

μπαίνει ο διάολος μέσα μου και μου την ανάβει .

Τι ΄ναι τούτα δω τα σκιάχτρα μου λέει .

Δεν είναι για σένα η λούφα , κορίτσι μου .

Πάλι πλαστογραφίες κάνεις;

Και βροντάω τότε ένα ασιχτίρ και τα κάνω όλα κεραμιδαριό .

Ύστερα κάθομαι σταυροπόδι και γλείφω τις πληγές μου σαν το σκυλί .

Δεν πειράζει , λέω .

Πάμε γι΄ άλλα .

Όπως και να 'χει το πράμα , η Ρόζυ γεννήθηκε με το βλέμμα καρφωμένο στο ξημέρωμα . Όρτζα τα πανιά λοιπόν .

Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου .

Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι έναν ξεφούσκωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη .

Ένα ψαροκάικο , δίχως ρότα .

Πού πάμε καπετάνιο με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι .

Όπου πάν΄ τα κύματα ! λέω επίσημα εγώ .

Και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι , σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα .

Κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς παρατάει το τιμόνι του και χορεύει .

Και η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους , αληταράδες .

Και η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες .

Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά .

Πού να χωρέσουν μέσα μου ολ' αυτά , πού να στριμωχτούν, π΄ ανάθεμά τα..

2 σχόλια:

  1. Αχ! αυτή η Α. Παπαδάκη.......
    Μπορώ νομίζω να καμαρώνω που είναι συμπατριώτισά μου....
    Ξέρω ότι την λατρεύεις!.....
    Να είσαι καλά....
    Και νομίζω μάλιστα ότι το απόσπασμα που έγραψες σε καλύπτει απόλυτα...
    Είναι έτσι?.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους, αληταράδες
    αγαπημένη Εύα...
    Ναι...την λατρεύω την Παπαδάκη...τι άλλο να πω; εσύ ξέρεις..ξέρεις πως είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου τούτο το κομμάτι...
    φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε και ευχαριστώ για το σχόλιό σας!